Stres - w nas po prostu jest

Usłyszeć słowa potępienia i ocenę czasem bywa bardziej zabójcze niż cios prawdziwą bronią. Kończy się nam amunicja lub kochamy autora tych słów, czy szanujemy - bo to nasz autorytet jest (był). Co rodzi w nas taka postawa??? Brak oparcia??? Nie, to koniec. Przekonanie, że zostało się samemu ale na polu walki, z odsłoniętą przyłbicą, przekonanie, że nie zostanie się już wspartym, zasłoniętym, odbarczonym od odpowiedzialności i innych ciężarów. Kiedyś znajomy, w luźnej rozmowie o obciążających nas profesjach - on policjant, ja psycholog, rzucił: "- Wiesz, jak to się u nas mówi... Psychologu, radź sobie sam".  I pewnie tak jest w wielu miejscach i zawodach.  Nie ciągnąć innych w dół ze sobą i za sobą. Lec samemu, samemu w głębinie lec. Obciążenia są czasem tak gigantyczne, że sprawnie i szybko znaczy też - tylko raz. Bez możliwości naprawienia błędu. Jak u sapera. To też znaczy, że czas podjęcia decyzji nie jest dowolny, jest jak odcięcie liny - liny ratunkowej lub balastu....

Współczesny człowiek nie ma pozwolenia na czynienie błędów. Na pomyłki. Jest to zupełne zaprzeczenie idei uczenia się i nabywania wiedzy przez pytanie, rozwijaną ciekawość poznawczą i budzenie jej - całej złożonej świadomości. Za to jest karany zwykle negatywną oceną. Nie chce się potem przyznać do błędu. Unika konfrontacji - nie idzie do szkoły na lekcję czy sprawdzian i - GENIALNE!!! - utrwala ten wzorzec zachowań w życiu. Uciekaj, unikaj odpowiedzialności lub nie daj się jej/nią przywalić... Nie można sobie podoświadczać gdy się jest młodym, szukać i drążyć - poznawać - zapytać i nadal trwać w relacji "Mistrz- Uczeń", mentor, Ojciec - Syn - genialnie wpływajacej i stymulującej, dobrej na całą resztę naszego życia. Dla poszukiwania i odkrywania tak ważnych dla jednostki. Ocenić, pogrążyć, wyśmiać czasem publicznie i poniżyć - zabić ciekawość - odnieść się do kiełkującego zalążka. Uciszyć. Na tym bazuje współczena szkoła. Nie - dla cnoty poszukiwania i doświadczania, ...